banner2 banner3 banner4

Over de hele wereld worden verschillende stijlen binnen het karate toegepast. Een van de grootste en meest beoefende stijlen is Shotokan Karate-Do, welke ook beoefend wordt bij Dojo-Siriro. Doordat er binnen karate geen gebruik wordt gemaakt van wapens, kan deze sport als een vorm van zelfverdedigiging gezien worden. Karate betekend dan ook ‘lege hand’. ‘Do’, wat kortweg weg staat voor ‘weg of levenswijze’, staat voor de ontwikkeling van karaktereigenschappen, zoals zelfvertrouwen, zelfbeheersing, discipline, doorzettingsvermogen, weerbaarheid, concentratie en normen en waarden. Karate kan in positieve zin de persoonlijke ontwikkeling hierin beinvloeden.

Eeuwen geleden bestond de eeuwenoude vechtkunst karate al, die via China, ten zuiden van Japan op het eiland Okinawa, belandde. De onwikkeling van het karate is op dit eiland verder gegroeid. Gichin Funakochi, de grondlegger van het Shotokan Karate, heeft aan het begin van deze eeuw het karate aangepast aan de moderne tijd en hiermee tot bloei gebracht. In 1922 heeft hij het karate in Japan geïntroduceerd. Via zijn leerlingen, waaronder Nakayama de bekendste is, hebben zij via de Japanse karate Associatie (JKA) ervoor gezorgd dat karate bekendheid kreeg over de hele wereld.

 


Gichin Funakoshi 1868-1957


Meester Funakoshi krijgt vanaf zijn elfde levensjaar karate lessen. Dat wil zeggen: hij krijgt les in 'Tode', een andere naam voor Okinawa-karate. Zijn leraren zijn Azato en later Ituso en Matsumura. Na de eeuw wisseling geeft hij eerst demonstraties op zij geboorte-eiland Okinawa. Daardoor wordt Karate-jutsu ('kara' verwijst naar China, 'te' naar Okinawa en 'jutsu' naar Japan) op scholen onderwezen. In 1917 geeft Funakoshi zijn demonstratie in Japan. Hoewel judo en kendo dan al geaccepteerde vechtkunsten op Japanse scholen zijn neemt men het karate-jutsu daar nog niet zo serieus. Pas als het Ministerie van Onderwijs Funakoshi in 1922 uitnodigt om een demonstratie op een school te geven, kunnen we spreken van de introductie van het karate in Japan.

Om de onderwijsmethoden van zijn karate te verbeteren start Funakoshi in 1930 met gohon kumite (5-staps kumite) en kihon (basis). Hij heeft de technieken uit de kata's gehaald en deze oefenvormen overgebracht, zodat ze beter aangeleerd kunnen worden. Funakoshi verandert bij de publikatie van zijn boek Karate-do Kyohan (1936, 1e druk) de Japanse tekens voor kara van 'Chinees' naar 'leeg'. In het Japans kan het woord 'kara' twee betekenissen hebben: Chinees en leeg. De twee verschillende betekenissen worden ook door twee verschillende Japanse karakters weergegeven. Funakoshi benadrukt daarmee meer het systeem of de weg en minder de -naar de visie van Funakoshi- vermeende historische afkomst. Hij geeft in het genoemde boek een veel bredere uitleg van 'leeg' dan alleen de betekenis 'lege hand' (p.3, gew. herdruk van 1958).

Na de oorlog geeft Funakoshi nog veel les aan Amerikaanse militairen. Ondertussen (1949) is ook de Japanse Karate Associatie (JKA) opgericht en Funakoshi is emeritus hoofdinstructeur tot zijn dood in april 1957. Masatoshi Nakayama is technisch directeur van de JKA. Het eerste officiële wedstrijdregelement wordt in 1956 onder leiding van Hidetaka Nishiyama gepubliceerd. Het boek dat Nakayama in 1966 publiceert, 'Karatedo shinkyotai' (een nieuwe methode om karate te onderwijzen) wordt verkort in het Engels gepubliceerd onder de titel 'Dynamic Karate'. Dit boek geeft een theorie van karatebeoefening en stelt een norm voor leerlingen en leraren in de gehele wereld.